Depko: W przypadku Trynkiewicza nie wierzę w skuteczną...

    Depko: W przypadku Trynkiewicza nie wierzę w skuteczną terapię. W więzieniu to niemożliwe

    Justyna Bakalarska

    Polska

    Aktualizacja:

    Polska

    - Przepraszam bardzo, ale jaką efektywność posiada terapia w więzieniu? Przede wszystkim przygotowanie osób do leczenia takich przypadków, tych, którzy siedzą w więzieniu, są znikome. To jest jedna wielka fikcja - mówi seksuolog Andrzej Depko w rozmowie z Justyną Bakalarską.
    Andrzej Depko

    Andrzej Depko ©GRZEGORZ DEMBINSKI / POLSKAPRESSE GLOS WIELKOPOLSKI

    Jeśli mamy mówić o pedofilii, najpierw warto by zdefiniować samo pojęcie. Według ekspertów nie wszystkie czyny pedofilskie to pedofilia. Kim więc są pedofile?
    Pedofilia jest zaburzonym ukierunkowaniem popędu seksualnego, czyli parafilią (dawniej używano określenia dewiacja seksualna), w której cechą charakterystyczną jest osiąganie podniecenia seksualnego i satysfakcji seksualnej wyłącznie z dziećmi. Niedojrzałość partnera seksualnego jest warunkiem podjęcia aktywności seksualnej. Zachowanie seksualne osoby dorosłej w stosunku do dziecka może być motywowane zaburzeniami seksualnymi pod postacią wspomnianej parafilii lub może być zastępczą formą rozładowania popędu seksualnego.

    Dla pedofila preferencyjnego angażowanie lub fantazjowanie o angażowaniu się w aktywność seksualną z dziećmi przed okresem pokwitania jest stałym i wyłącznym sposobem osiągania podniecenia seksualnego i orgazmu. Podejmowanie kontaktów seksualnych z dziećmi, które nie wynikają z dewiacji seksualnej, czyli są kwalifikowane do grupy kontaktów zastępczych, jest związane u mężczyzn albo z trudnościami w nawiązywaniu kontaktów z kobietą dojrzałą bądź z niedostrzegania przez mężczyznę niestosowności podejmowanych kontaktów seksualnych z dzieckiem albo zaburzeniami osobowości, chorobą psychiczną, niedorozwojem umysłowym.

    Skąd się biorą takie zaburzenia?
    Jest wiele teorii, które odpowiadają na to pytanie. Jest ich co najmniej osiem, więc na potrzeby wywiadu nie ma możliwości, aby o nich wszystkich rozmawiać. Jedna z nich zakłada, iż osoby molestowane seksualnie w dzieciństwie mają predyspozycje do molestowania innych po osiągnięciu dorosłości. Inne teorie mówią o zaburzeniach w funkcjonowaniu określonych struktur ośrodkowego układu nerwowego.

    Skoro nie mamy pewności, co jest podstawą tych zaburzeń, to czy w ogóle jest szansa na wyleczenie osób dotkniętych takimi zaburzeniami?
    Szansy na wyleczenie nie ma. Ktoś, kto jest dotknięty parafilią (zaburzeniami preferencji seksualnych - red.), będzie tę parafilię miał do końca życia. Ona jest związana nierozerwalnie z jego osobowością. Natomiast można nauczyć taką osobę kontrolowania swoich zachowań, tak aby ta osoba uświadomiła sobie, że nie można zaspokajać swoich potrzeb kosztem innych ludzi. Dzięki terapii można wyuczyć się nowych zachowań, jednak preferencje pozostaną na zawsze. Nie można ich odrzucić, wyzbyć się ich.

    Czego ma nauczyć pacjenta taka psychoterapia?
    Celem tej terapii, tak jak mówiłem, jest nauczenie kontrolowania własnych zachowań. Nabycie umiejętności rozpoznawania sytuacji, w których popęd seksualny może zacząć narastać. Pacjent dowiaduje się, w jaki sposób należy unikać sytuacji, które aktywują jego popęd seksualny. Jak zachowywać się w momencie, w którym taki osobnik zaczyna odczuwać wzrastające napięcie. W jaki sposób kontrolować swoje zachowania, aby nie krzywdzić więcej bezbronnych osób.

    Ile powinno trwać takie leczenie, aby było skuteczne?
    Efektywny program powinien trwać minimum sześć lat. Jednak pacjent z zaburzeniami powinien pozostawać pod opieką psychoterapeuty nawet przez 20 lat.
    « 2

    Czytaj treści premium w Polsce Plus

    Nielimitowany dostęp do wszystkich treści, bez inwazyjnych reklam.

    Komentarze

    Dodajesz komentarz jako: Gość

    Dodając komentarz, akceptujesz regulamin forum

    Liczba znaków do wpisania:

    zaloguj się

    Najnowsze wiadomości

    Zobacz więcej

    Najczęściej czytane

    Nie przegap

    Wideo