18+

Treść tylko dla pełnoletnich

Kolejna strona może zawierać treści nieodpowiednie dla osób niepełnoletnich. Jeśli chcesz do niej dotrzeć, wybierz niżej odpowiedni przycisk!

reklama

Cukrzyca - cierpi na nią coraz więcej ludzi

Marcin Pustkowski/lekarz rodzinnyZaktualizowano 
W cukrzycy typu 1 uszkodzone są komórki trzustki wytwarzające insulinę, co prowadzi co całkowitego zaniku jej produkcji.
W cukrzycy typu 1 uszkodzone są komórki trzustki wytwarzające insulinę, co prowadzi co całkowitego zaniku jej produkcji.
Cukrzyca jest przewlekłą chorobą metaboliczną charakteryzującą się niedoborem lub nieprawidłowym działaniem insuliny, czego skutkiem jest podwyższony poziom cukru we krwi. Cukrzyca powoduje uszkodzenia wielu organów.

Istota i przyczyny

Wyróżnia się cukrzycę typu 2 i 1 oraz tzw. cukrzycę ciężarnych.

Cukrzyca typu 2 - częściej spotykana - w początkowym okresie charakteryzuje się opornością na insulinę. Najczęściej skojarzona jest z otyłością i wymaga stosowania leków zmniejszających oporność tkanek na insulinę.

Z kolei w cukrzycy typu 1 uszkodzone są komórki trzustki wytwarzające insulinę, co prowadzi co całkowitego zaniku jej produkcji. Bez insuliny poziom glukozy we krwi wzrasta (szczególnie po posiłku) i pojawia się w moczu. Przyczyną tej odmiany cukrzycy jest proces autoimmunologiczny.
W organizmie dochodzi po produkcji autoprzeciwciał prowadzących do destrukcji komórek B
w trzustce i w efekcie do bezwzględnego niedoboru insuliny. Cukrzyca ujawnia się, gdy zostaje zniszczonych 90% komórek produkujących insulinę.

Cukrzyca ciężarnych jest wyjątkową postacią choroby. Pojawia się jako wynik działania hormonów
łożyska zaburzających normalne działanie insuliny. Zwykle po porodzie poziom glukozy wraca do normy,
jednak kobieta, która jej doświadczyła, jest bardziej narażona na zachorowanie na cukrzycę typu 2 w późniejszym wieku.

Objawy i powikłania

Do objawów sugerujących możliwość rozwoju cukrzycy należą: wzmożone pragnienie, wielomocz, chudnięcie (mimo zjadania takich samych lub większych ilości pokarmów), osłabienie i senność, pojawienie się zmian ropnych na skórze i narządach rodnych oraz tendencja do zakażeń dróg moczowo-płciowych.

Chorzy na cukrzycę typu 1 i 2 są bardziej narażeni na udar mózgu, chorobę wieńcową, wysoki poziom cholesterolu we krwi, zakażenia stóp, retinopatię cukrzycową (schorzenie oczu prowadzące do ślepoty), przewlekłą niewydolność nerek oraz uszkodzenie nerwów w górnych i dolnych kończynach.

Rozpoznanie i leczenie

Po wystąpieniu objawów należy natychmiast skontrolować w laboratorium poziom cukru we krwi. Mimo braku objawów każda osoba, która skończyła 45 lat, powinna profilaktycznie kontrolować poziom cukru we krwi raz na trzy lata. Za prawidłowe stężenie cukru we krwi na czczo przyjmuje się wartość 70-99 mg/dl.

Podejrzewając cukrzycę, należy wykonać pomiar stężenia glukozy we krwi w laboratorium. Można zrobić to na jeden z trzech sposobów:

- oznaczenie stężenia glukozy tzw. przygodnej - o dowolnej porze, niezależnie od spożytego posiłku, gdy
występują objawy sugerujące cukrzycę; jeśli wynik przekracza 200 mg/dl (11,1 mmol/l), rozpoznaje się cukrzycę;

- przy braku objawów lub przy współistnieniu objawów i glikemii przygodnej poniżej 200 mg/dl (11,1 mmo/l) należy dwukrotnie w kolejnych dniach oznaczyć glukozę na czczo; jeśli jej stężenie dwukrotnie przekroczy 126 mg/dl (7,0 mmol/l), rozpoznaje się cukrzycę;

- jeśli jednokrotny pomiar glukozy na czczo wyniesie 100-125 mg/dl (5,6-6,9 mmol/l), należy wykonać badanie stężenia cukru w dwie godziny po wypiciu 75 g glukozy. Jeżeli wartość wyniesie wówczas 200 mg/dl lub powyżej, rozpoznaje się cukrzycę.

W leczeniu cukrzycy za cel uznaje się osiągnięcie poziomu cukru zbliżonego do prawidłowego.

W cukrzycy typu 1 podaje się w tym celu insulinę, a w cukrzycy typu 2 początkowo stosuje się leki obniżające oporność na insulinę, poprawiające jej działanie oraz nasilające wydzielanie insuliny z trzustki.
Oprócz dążenia do zmniejszenia poziom cukru we krwi stosuje się również odpowiednie leczenie nadciśnienia tętniczego, zaburzeń gospodarki lipidowej oraz powikłań towarzyszących cukrzycy. W obu typach cukrzycy istotną rolę odgrywa także odpowiednia dieta oraz wysiłek fizyczny.

Jak pomóc sobie samodzielnie?

Przede wszystkim należy pomyśleć o zmianie trybu życia. Niezwykle ważne jest utrzymywanie prawidłowej masy ciała i aktywność fizyczna. Nie można zapomnieć o profilaktycznych badaniach poziomu glukozy.

CZYTAJ TEŻ:

Jak czytać wyniki badań laboratoryjnych
Diabetycy - pierwsza pomoc
Błonnik ułatwia trawienie
Piramida zdrowego żywienia
Cukrzyca prowadzi do chorób umysłowych
Cukrzyca atakuje dzieci zimą
Cukrzyca to nie tylko cukier
Cukrzyca atakuje Azję

Zima 30-lecia w Polsce, zasypie nas śnieg

Wideo

Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych”i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Komentarze 1

Ta strona jest chroniona przez reCAPTCHA i obowiązują na niej polityka prywatności oraz warunki korzystania z usługi firmy Google. Dodając komentarz, akceptujesz regulamin oraz Politykę Prywatności.

Podaj powód zgłoszenia

g
gosc

wlasniez,zaczynam,leczenie,poziom,cukru,mam,juz,zza,wysoki,ale,mysle,ze,dam,rade,i,bedzie,dobrze

Dodaj ogłoszenie